دریاچه های مرموز صحرای باداین جاران - وبلاگ گربه شیشه ای

به گزارش وبلاگ گربه شیشه ای، صحرای باداین جاران با وسعتی بالغ بر 49 هزار کیلومتر مربع، بخش هایی از چین و مغولستان داخلی را فرا گرفته است. این صحرا، سومین صحرای بزرگ چین محسوب می گردد. برای آشنایی با این صحرا با خبرنگاران همراه باشید.

مقاله مرتبط:

اگرچه افراد زیادی خارج از چین با این صحرا آشنا نیستند، اما باداین جاران بیشترین شهرت خود را به خاطر داشتن بلندترین تپه های شنی اش روی زمین به دست آورده است. طول برخی از این تپه های شنی به بیش از 500 متر می رسد. باداین جاران اقلیمی بسیار خشک دارد که میزان باران سالانه اش بین 50 تا 60 میلی متر است. حدودا 40 تا 80 بار از این بارش ها قبل از اینکه به صورت باران درآیند، تبخیر می شوند.

علی رغم این آب وهوای خشک، یکی از ویژگی های منحصربه فرد باداین جاران، وجود تقریبا 140 دریاچه درست در میان تپه های شنی است. نام این صحرا از همین دریاچه ها به عاریت گرفته شده که در زبان مغولی به معنی دریاچه های مرموز است.

برخی بر این باورند که دریاچه های مرموز از چشمه های آب های زیرزمینی تغذیه می شوند که در زیر شن زارهای حرکت می نمایند و در نهایت بین تپه های شنی تشکیل دریاچه می دهند؛ جایی که رسوب شن ها درشت تر شده و راه جریان آب را می بندند. منبع این آب های زیرزمینی، بارش باران و نیز برف های آب شده ای است که از کوهستان های اطراف صحرا جاری می گردد. این کوهستان ها صدها کیلومتر از صحرا فاصله دارند. جریان آبی که از این کوهستان ها نشات می گیرد، از بین صخره های ترک خورده و نیز از زیر شن زارها عبور می نماید و در نقاط مختلف ظاهر می گردد که دریاچه های متعددی را پدید می آورد. اگرچه این چشمه ها حامل آب آشامیدنی هستند، اما اغلب دریاچه ها آبی شور دارند که می توان دلیل این شوری را در میزان بالای تبخیر آب جستجو کرد. برخی از این دریاچه ها به علت وجود میزان زیادی از جلبک ها، میگوها و مواد معدنی تغییر رنگ می دهند. همچنین برخی از دریاچه های نمک، به خاطر تبخیر بیش از حد، لایه های نمکی در اطراف و حاشیه دریاچه ها ایجاد نموده است.

آب آشامیدنی دریاچه ها، منبعی برای وجود حیات در صحرا محسوب می گردد. بادیه نشینان گله های شتر، بز و اسب خود را با این چشمه ها سیراب می نمایند. در اطراف بیشتر دریاچه ها، انواع سبزیجات و گیاهان رشد می نمایند که موجب مسکون شدن این مناطق شده است.

طی دهه های اخیر، برخی از این دریاچه ها به دلیل کاهش آب های زیرزمینی، خشک یا به کلی محو شده اند. دلیل اصلی کاهش آب های زیرزمینی، استفاده ساکنان منطقه از آنها، آبیاری گیاهان، تغییر راستا آب و نیز افزایش جمعیت منطقه است.

تصویر ماهواره ای از دریاچه های این صحرا